Dzisiaj wpis o charakterze prywatnym.

Chciałabym podzielić się radosną i rodzinną wiadomością.
W ostatnim czasie, jak zwykle w grudniu, odbył się konkurs szopek bożonarodzeniowych, w którym wziął udział mój syn – Krzysiek — Krzysztof Haberko.

Z ogromną dumą i wzruszeniem mogę napisać, że zdobył I nagrodę w kategorii wiekowej 15–17 lat.

„Nasza” szopka”

Szopka, którą przygotował, powstawała przez wiele dni. Było w niej mnóstwo cierpliwości, skupienia i serca. Każdy detal był przemyślany, dopracowany i wykonany własnoręcznie. Obserwowanie tego procesu — od pierwszego pomysłu aż po gotową pracę — było dla mnie niezwykle poruszającym doświadczeniem.

To przede wszystkim jego nagroda i wyróżnienie, ale także dla nas wszystkich, domowników. W końcu, gdy na jednej przestrzeni mieszka wiele osób (a u nas tak jest), każde zaburzenie w rytmie codzienności jest dużym wyzwaniem: brak stołu, narzędzi i miejsca do życia, dotyka przecież nie tylko właściwego twórcę szopki, ale także jego rodzinę, w tym szczególnie rodzeństwo.

Tradycja niematerialna

Konkurs szopek to nie tylko rywalizacja, ale przede wszystkim piękna tradycja, która łączy kreatywność, wiarę i świąteczny klimat. Tym bardziej cieszy mnie fakt, że praca Krzysztofa została tak wysoko oceniona przez jury.

Poniżej dołączam zdjęcia nagrodzonej szopki, abyście również mogli zobaczyć efekt tej pracy.
Dla mnie ta nagroda to coś więcej niż dyplom czy wyróżnienie — to dowód pasji, talentu, wytrwałości jednych oraz cierpliwości drugich.

Jestem dumna ❤️